Mijn oog valt op een cd in de kast. Beautiful Freak, van Eels, tussen zijn andere cd’s. Die kan mooi naast mijn cd van Eels staan, Shoot the Nanny, denk ik. Ik word blij als ik aan onze cd-kast denk, in ons nieuwe huis. Niet mijn kast waar nu ook zijn cd’s in staan, maar die van ons, gerangschikt op artiest. Of op kleur, ook goed. Maar niet meer op wie hem gekocht heeft, op wie er eerst woonde en wie erbij kwam. Gewoon, onze cd-kast.

Het is drukkend warm. We lopen voorbij een winkel waar bollywoodmuziek uitschalt. Op de grote flatscreen voor de deur zien we de bijbehorende clip. Veel doeken, bewegende buiken en aanstekelijke dansjes. We ruiken curry’s, look, gebakken vlees en koriander. Wat verder gaan we een Sikhtempel binnen. We moeten onze schoenen uitdoen aan de deur en G krijgt een doekje op zijn hoofd. Hij lijkt wel een piraat, zeg ik. Ik probeer niet te lachen, ben bang dat ik dan niet genoeg respect toon aan de man met de tulband die ons in Indiaas Engels rondleidt en ons zoete thee met melk aanbiedt. Eerder die dag waren we al bij een andere tempel, waar mensen met sari’s rondliepen en stippen op hun voorhoofd kregen, en ook bij een tempel met veel wierook en lampionnen en Chinese tekens en brommers op de binnenplaats.

We hebben al naan gegeten en murgh tikka massala, maar ook nasi samen met schoolmeisjes met lange witte sluiers. En een bouillon waaruit we de groenten met stokjes visten. In de vitrine van het restaurant hingen blinkende dieprode kippenlijven. Een vrouw op straat bood ons in het voorbijgaan aan een stukje af te knippen van de lap vlees die ze met een tang vasthield. We bedankten vriendelijk.

G heeft vissen aan zijn voeten laten knabbelen in een aquarium, terwijl mijn voeten onder handen werden genomen door een kleine Chinees die gemeen hard kon knijpen. Dat schijnt goed voor je te zijn.

Op straat zien we een monik rondlopen, zo eentje met een oranje doek en een kaal hoofd. In zijn hand bungelt een digitale camera in een tasje.

En dan zijn er nog de reizigers, zoals wij. De Lonely Planet weggestopt in het tasje en af en toe stiekem spiekend. We lachen even naar elkaar als we weer datzelfde Nederlandse stel tegenkomen.

We zijn hier nog geen week, zeiden we vandaag verbaasd tegen elkaar, maar we hebben al zoveel moois gezien, we zijn in de zevende hemel. Met elkaar.

De koffie is lekkerder met hem,
de natuur mooier,
en elke avond en elke ochtend zijn elke dag weer kleine cadeautjes.

In de sportschool voel ik me helemaal op mijn gemak. Dat komt omdat ik weet dat het niet erg is als ik er een beetje raar en neurotisch doe. Ze zijn er namelijk allemaal minstens even gek als ik.

Voor ze naar de sportschool vertrekt, belt ze er even heen.
Welke kleur kaartjes hebben jullie vandaag voor mij?
"Roze", zeggen ze.
"Bedankt!", roept ze in de hoorn en legt op.
Uit haar kast pakt ze haar roze topje, dat ligt tussen het beige en het rode. Ze heeft nog net genoeg tijd om haar roze veters in haar spinschoenen te rijgen. Onderweg naar buiten grist ze het roze polsbandje mee uit het kastje in de hal.
Bij elk roze deelnemerskaartje dat ze glimlachend aanneemt van de mensen in haar les, gaat ze meer stralen vanbinnen. Wat heeft ze het weer prachtig voor elkaar.

Het medium besprenkelde me met parfum. Dat doen ze allemaal, dat heeft iets te maken met de geesten, dan ruiken ze je beter ofzo. Rozewater denk ik dat het was.

Ik weet nog dat ik binnensloop toen ik weer thuiskwam, bang dat iemand zou ruiken waar ik geweest was. Recht naar mijn kamer, kleren uit, snel naar de douche. Onderweg naar de badkamer kwam ik Miriam tegen. Ze moet het geroken hebben. Maar ze zei niets.

De spinjuf heeft een schildpaddenrug. Haar schouderbladen zien eruit als die van bodybuilders. Ze heeft nerven en blokjes spier daartussen. Haar schouderlange haar heeft ze samengebonden en met gel tot een puntje geknepen. Een schildpaddenstaart. Heel eng.
Ze vertelt dat ze het aan haar schildklier heeft. Ze kan nu alles eten, maar niets helpt. Ze komt geen grammetje bij.
"Ho, ho, ho!", roep ik door de zaal.
"Dat is bedrog! Jullie sportgekken hebben ons altijd voorgehouden dat we met genoeg uren in jullie club een goddelijk lichaam krijgen. Hoezo je kan nu alles eten? Je kon altijd al alles eten! Je sportte immers! Ik wil mijn geld terug! Nu! Alles!"
Ik spring van mijn fiets en breng daarmee een exodus op gang. Een lange sliert ontevreden sporters volgt me. De sportgekken blijven ontdaan achter in hun nepwereld.
In de snackbar om de hoek smeden wij bedrogenen een plan de campagne. Met ketchup, mayonaise en uitjes.

Als er een god bestaat, waarom heeft die dan alleen aan blanke vrouwen cellulitis gegeven?
Ik denk meer aan een dramatische wending op het lange pad van de evolutie.
Darwin gone terribly wrong, zeg maar.

Lieve ouders,
Hebben jullie het al gehoord?
Ik het land waar ik nu woon, wordt een Marokkaan burgemeester van een grote stad. Misschien komt het toch nog allemaal goed. Ik wou dat jullie me nu konden zien. Ik ga er helemaal van stralen.
Liefs
Jullie K******

In de sportschool gelden ongeschreven regels.
Voor een roeiles mag je alvast wat inroeien op je apparaat.
Voor het spinnen is het heel gebruikelijk om warm te fietsen. Het is zelfs soort van not done om stil te zitten wachten op je fiets totdat de juf het startschot geeft. Ik trek mezelf daar meestal niet zo veel van aan.
Voor de bodybalance kan je elegant wat rekken en strekken.
Maar voor het begin de pumples staan joggen en huppelen ter plekke, dat kan dus xe9cht niet.